Smellið hér til að fá nánari upplýsingar um Suðurpólsferðina á íslensku.
Smellið hér til að fara á heimasíðu leiðangursins www.antarcticachallenge.com
Laugardagur 7. febrúar kl. 19:00
Hópurinn er kominn á áfangastað! Þeir komu til Novo kl. 18:30 í kvöld og var fagnað sem hetjum. Móttökunefnd tók á móti þeim með kampavíni og vodka og skotið var upp flugeldum þeim til heiðurs. Þeir sem til þekkja á þessu svæði gera sér grein fyrir hversu mikið afrek það er að aka á bílum þessa löngu leið á Suðurpólinn og til baka.
“Hópurinn situr nú og spilar póker upp á það í hvaða röð við komumst í sturtu”, sagði Hjalti. “Vandamálið er að það er aðeins er ein sturta á svæðinu og aðeins 100 lítrar af heitu vatni í hitakútnum. Þeir sem tapa komast ekki í sturtu fyrr en við komum til Cape Town á þriðjudaginn”, bætti Hjalti við og hló. Það var greinilega gott hljóð í mannskapnum og allir fegnir að vera komnir heilir á áfangastað. Hjalti bað fyrir bestu kveðjur frá hópnum heim til Íslands, ekki síst til samstarfsfólks hjá Arctic Trucks, en hann sagði að án þeirra stuðnings hefði þetta aldrei gengið.
Ef ekki verða tafir á flugi mun hópurinn fljúga frá Novo til Cape Town á þriðjudag eða miðvikudag. Von er á hópnum heim til Íslands 16. eða 17. febrúar.
Starfsfólk Arctic Trucks sendir þeim bestu hamingjuóskir með þetta frábæra afrek. Við erum afar stolt af okkar mönnum!
Laugardagur 7. febrúar kl. 14:15.
Við höfum verið á ferðinni síðan í gær án þess að stoppa eða sofa. Ferðin hefur gengið mjög vel en við höfum farið hægt yfir, tekið mikið af myndum og notið náttúrufegurðarinnar. Til dæmis sáum við sólsetur í gærkvöldi, það fyrsta síðan við komum á Suðurskautslandið. Við ferðumst í norður og hitinn hækkar stöðugt. Síðast þegar við settum niður tjöld sváfum við í 35 stiga frosti en núna er hitinn kominn upp í 8 stiga frost. Okkur finnst næstum að við getum farið út á stuttermabolum.
Við eigum nú innan við 100 kílómetra eftir til Novo, vonumst til að ná þangað eftir 2-3 klukkustundir. Við erum komnir yfir hættulegasta sprungusvæðið og gekk það mjög vel. Við bundum alla bílana saman og ókum mjög rólega. Við fundum leið í gegn með því að byggja á reynslu strákanna frá því á leiðinni á Pólinn og eins með því að skoða svæðið vandlega. Það var ákveðinn léttir að komast yfir þetta fjögurra kílómetra svæði sem er erfiðast.
Við þurftum að hirða upp mikið af dóti á leiðinni, bæði dót sem keppendurnir höfðu skilið eftir og eins dót frá okkur. Við höfum nú fundið allt dótið og munum því ekki skilja neitt eftir okkur hér. Við ókum líka inn í fjallasal sem heitir Valley Berg sem er afar fallegt svæði. Þar tókum við fullt af flottum myndum og lékum okkur við að renna okkur á rassinum niður brekkurnar. Við vorum jafnvel að hugsa um að tjalda þar en þrátt fyrir að veðrið núna sé mjög gott þá er veðurspáin fyrir næstu tvo daga fremur vond og því ákváðum við að halda áfram alla leið til Novo án þess að stoppa. Andinn í hópnum er mjög léttur og allir farnir að hlakka til að komast á áfangastað. Hjalti heldur því fram að bílarnir séu komnir með heimþrá og séu léttari á sér, hann leikur sér að því að láta bílinn hoppa við misjafnar undirtektir farþeganna!
Viðgerðin á millikassana um hefur alveg haldið. Bílarnir hafa staðið sig stórkostlega í þessari ferð en þeir hafa lagt að baki um 6000 kílómetra við erfiðustu aðstæður. Þetta er í fyrsta sinn í sögunni sem að fjórhjóladrifs bílar aka á Suðurpólinn og þeir hafa svo sannarlega sannað hvað þeir geta. Það var merkilegt að upplifa hvernig virkni bílanna breyttist þegar frostið var kominn í 35-40 gráður. Allir hlutir urðu stífir og til dæmis frusu dempararnir fastir bara við að stoppa til að fylla á olíu. Dekkin virkuðu ekki, jafnvel þótt að búið væri að hleypa úr þeim, þau urðu grjóthörð og komust lítið áfram.
Við erum nú komin niður í tæplega 1600 metra hæð yfir sjávarmáli og ég er loksins laus við háfjallaveikina. Þetta er allt annað líf en í 3000 metrunum, það verður að viðurkennast að ég var bara reglulega lasinn!
Þegar við komum til Novo munum við undirbúa bílana fyrir veturinn, en þeir munu standa þar óhreyfðir fram í október. Nú er veturinn að skella á með kulda og myrkri og þá leggst niður öll starfsemi á stöðvunum hér og flestir fara í burtu. Við munum því finna góðan stað fyrir bílana, breiða yfir þá og hér munu þeir standa fram á vor sem er í september/október. Þá munum við sennilega senda hingað menn til að yfirfara bílana og kenna starfsfólki stöðvarinnar að umgangast þá.
Allir sem að þessum leiðangri koma hæla þeim Gísla og Hjalta í hástert og segja að án þeirra hefði þessi leiðangur aldrei gengið upp. Við getum verð mjög stolt af þeim- “strákunum okkar”! Ég hugsa að þetta sé lengsti jeppatúr Íslandssögunnar og þótt víðar væri leitað! Þetta hefur verið mikið ævintýri og stundum mjög erfitt. En nú eru allir orðnir spenntir að komast heim en Hjalti segir að erfiðasti hlutinn sé framundan, að ná af sér svitalyktinni! Það er líklegt að það þurfi nokkur böð til!
Kær kveðja,
Emil
Föstudagur 6. janúar kl. 16:30.
Hópnum tókst ekki að ná til ETL í gærkvöldi eins og til stóð, því að milligírinn gaf sig í bílnum hans Tonys. Þau eiga núna 71 kílómeter ófarinn til ETL. Búið er að smíða nýjan milligír sem er samsettur úr þremur kössum og núna kl. 16:30 eru þau að leggja í hann aftur. Hæð og kuldi gerðu þeim erfitt fyrir við viðgerðina, sem reyndar myndi reynast flestum flókin við bestu skilyrði!
Þau gáfu sér góðan tíma til að gera við milligírinn, enda borgar sig ekki að ana að neinu í þessu umhverfi. Enga sérstaka skýringu er að finna á því af hverju milligírinn gefur sig aftur og aftur en nú var sett í hann stykki sem Emil kom með, en það læsir kassanum. Vonandi hjálpar það til.
Hópurinn stefnir að því að komast lengra en ETL í kvöld. Markmiðið er að komast úr þessari miklu hæð og í minni kulda, en í dag var 32 stiga frost. Allt verður miklu léttara þegar niður er komið og ef að allt gengur vel og ekkert bilar þá ættu þau að ná alla leið að fjalllendinu. Þar er mun meiri náttúrufegurð og ef ekkert truflar er aðeins um 4 klukkustunda akstur þaðan til Novo.
Hópurinn finnur að sjálfsögðu mikið fyrir kuldanum og hæðinni, en þó er enginn veikur. Allir hafa náð að hvílast ágætlega og matast vel. Það er því ekkert því til fyrirstöðu að halda áfram för.
Fimmtudagur 5. janúar kl. 13:00
Við erum nú staddir í um 400 kílómetra fjarlægð frá Nova, miðað við loftlínu. Í gærkvöldi komum við að DC3 flugvélinni sem magalenti hér í byrjun janúar en Victor vildi líta á aðstæður og meta hvað gera þyrfti til að koma vélinni í burtu. Því miður lítur út fyrir að ekki verði hægt að bjarga vélinni og verður hún sennilega hlutuð niður og dregin í burtu, enda er bannað að skilja nokkuð eftir hér á jöklinum.
Þegar vélin magalenti var hún að koma með millikassa í bílinn hans Hjalta. Ætlunin var að kasta kassanum niður og hafði vélin komið inn fremur lágt. Þegar hún kom nær flug hún inn í mistur og ákváðu flugmennirnir að hverfa frá. Þeir sveigðu því vélinni frá en í kófinu áttuðu þeir sig ekki á því að vélin var of lágt á lofti og því magalenti hún á jöklinum, um 7,6 kílómetra frá Hjalta og hans liði. Fjórir menn voru um borð í vélinn en sem betur ferð urðu ekki alvarleg slys á mönnum. Læknir keppninnar fór með Hjalta og Tony á slystað og hlúði að áhöfninni þar til hægt var að sækja þá á annarri flugvél.
Eldsneytiseyðslan okkar hefur síðustu dagana verið vel innan þeirra marka sem að við reiknuðum með og því gátum við skilið 1400 lítra af eldsneyti eftir við flugvélina. Það léttir tölvuvert undir með þeim sem þurfa að sækja flugvélina og draga hana af svæðinu. Olíueyðsla okkar hefur verið um 40 lítrar á hundraðið upp á síðkastið.
Þegar við komum að DC3 flugvélarflakinu höfðum við verið á ferðinni í 24 klukkustundir samfleytt. Við sváfum til kl. 12 í dag og lögðum af stað kl. 13. Frostið hefur verið mikið síðustu dagana, í gærmorgun var 33 gráðu frost og þegar það fór í 40 gráður þá sprakk hitamælirinn! Ég reikna með að frostið hafi verið að minnsta kosti 45 gráður án vindkælingar þegar kaldast var. Vegna kuldans frusu demparar fastir, dekkin á bílunum urðu glerhörð og allt stífnaði þegar við stoppuðum. Eftir stoppin þurfti að nota talsverða þolinmæði til að mýkja upp bílana og koma þeim af stað. Allar slöngur og barkar voru stífir af frosti, en við slíkar aðstæður er mikil hætta á að slöngur og barkar fari í sundur og einnig brotnar stál auðveldlega í svona miklu frosti. Þegar við stoppuðum til að bæta eldsneyti á bílana var um 45 gráðu frost enda molnuðu slöngurnar sem við notuðum í sundur. Við notum Jet Fuel (steinolíu) á bílana og notum svo tvígengisolíu með, en vegna frostsins gátum við ekki hellt henni á tankana. Hún var svo þykk að það var engin leið til að láta hana leka úr brúsunum. Mótorolían var stíf eins og síróp og svo fraus líka í eldsneytisleiðslu í aukatankinum í einum bílnum. Við þurftum því að gangsetja Honda rafstöð sem við höfum meðferðis til að hita upp leiðsluna. Við þurftum að hita rafstöðina inni í bíl í 50 mínútur áður en að hægt var að koma henni í gang.
Það var ekki spennandi tilhugsun að tjalda við þessar aðstæður og því ókum við samfellt í 24 klukkustundir, alls um 600 kílómetra, þar til við tjölduðum við flugvélarflakið. Við þurftum að sinna ýmsum verkum á þessari 600 kílómetra leið, svo sem að hirða upp allar tómar eldsneytistunnur sem að við skildum eftir á leiðinni suður að pólnum og taka þær með okkur til baka. Við náðum líka að taka mikið af ljósmyndum.
Við erum núna í 3.400 metra hæð yfir sjávarmáli, en síðustu nótt gistum við í 3.222 metrum. Við sem hófum ferðina á Suðurpólnum finnum nokkuð fyrir hæðinni og erum ögn andstyttri en hinir sem hafa fengið lengri aðlögun. Næsti áfangi leiðarinnar liggur niður að ETL, þangað sem keppendurnir voru sóttir í upphafi ferðar, en þangað er um 200 kílómetra leið. Þar verðum við í minni hæð og vonandi verður hitastigið ögn hærra. Framundan er nokkuð erfið leið niður af hásléttunni og yfir erfitt sprungusvæði að fara. Stefnan er að fara rólega yfir það svæði og gæta fyllsta öryggis. Sprungurnar geta verið stórar og oft erfitt að sjá þær. Við ætlum líka að gefa okkur góðan tíma til að taka myndir og njóta þessarar hrikalegu náttúru. Síðustu vikurnar hefur lítið sést nema sléttur snjór svo langt sem augað eygir, en fljótlega munu fjöllin fara að blasa við og fleiri litir koma inn í umhverfið.
Kær kveðja,
Emil
Þriðjudagur 3. febrúar kl. 21:20
Veðrið var afar fallegt í dag, 39 stiga frost en enginn vindur. Það var hins vegar kalt í tjöldunum síðustu nótt og vindurinn blés vel í morgun, það var því napurt að skríða út úr pokunum í morgun. Við höfum gefið okkur góðan tíma til að taka myndir í dag og ferðin hefur gengið mjög vel. Við höfum að sjálfsögðu lent í bilunum og öðrum smá vandræðum sem fyrst og fremst eiga rætur sínar að rekja til ofhleðslu á tækjunum. Þrátt fyrir það erum við sennilega að setja hraðamet frá Suðurpólnum og erum þar að auki með minnstu olíueyðslu sem sést hefur, ef borið er saman við fyrri leiðangra um þetta svæði.
Við lentum í vandræðum með aðra kerruna í dag, en hún valt í slóðinni okkar. Sá sem ók bílnum var óvanur og slóðin er orðin afar ójöfn og stundum erfið yfirferðar.
Við eigum eftir um 1100 kílómetra til Novo. Ferðin sækist vel og akstursskilyrði, veður og allar aðstæður með besta móti.
Tony er hæst ánægður með hópinn og sagði í gær þegar hópurinn hittist loksins allur, að hann hefði aldrei fyrr sett saman svo gott lið. Allir eru mjög sáttir, sérstaklega með keppendurnir í skíðakeppninni eru allir komnir heim til sín, heilir á húfi eftir erfiða ferð.
Kær kveðja,
Emil
Þriðjudagur 3. febrúar kl. 9:20
Við höfum verið í vandræðum með símasambandið en að öðru leyti hefur allt gengið að óskum. Við náðum Gísla og Kenny eftir 203 kílómetra akstur frá olíubirgðastöðinni. Stóra tjaldinu var skellt upp, kyndingin sett á og öllum þeim lúxus sem aðstæðurnar buðu uppá var tjaldað til. Það varð mjög hlýtt í tjaldinu þrátt fyrir kuldann úti. Við grilluðum nautaskjöt sem að við Victor höfðum tekið með okkur. Meðlætið var eitt og annað sem tiltækt, svo sem laukur og ostur, en svo óheppilega vildi til að kartöflurnar höfðu orðið eftir í flugvélinni á Suðurpólnum! Mjög óvænt skaut ein vodkaflaska upp kollinum, en hún fannst í leifum af millikassa sem sendur hafði verið frá Íslandi. Hópurinn fékk sér því snafs með steikinni og fylgir það sögunni að sá sem stakk flöskunni í millikassann smakkaði síðast þennan görótta drykk þegar hann var sautján ára og eftir að hafa bragðað aftur á drykknum þarna ákvað hann að standa við fyrri ákvörðun um að láta slíkt vera!
Með kveðju,
Emil
Mánudagur 2. febrúar kl. 15:30
Það hefur ekki komið almennileg skýrsla frá mér í nokkra daga og því ekki seinna vænna en að skýra frá því helsta sem á daga okkar hefur drifið undanfarið. Við Tony vorum búnir að bíða á Suðurpólnum í nokkra daga og vorum mjög fegnir þegar Emil og Victor lentu þar. Emil kom með varahluti sem nauðsynlegir voru til viðgerðar á bílunum. Victor hélt hins vegar áfram með flugvélinni að olíubirgðastöðinni þar sem hann hitti Gísla og Kenny en þeirra hlutverk þar var að taka til og ganga snyrtilega frá eftir að flugvélarnar voru farnar.
Við Emil hófumst þegar handa við að gera við gírkassann í Ingrid (bílnum mínum!). Að því verki loknu þurfti að hlaða bílana og undirbúa brottför frá sjálfum Suðurpólnum. Að sjálfsögðu fjarlægðum við allt rusl eftir okkur og tryggðum að engin ummerki væri að finna um veru okkar þar. Meðal þess sem þurfti að fjarlægja var tunna full af kúk (!) sem var hífð upp á kerruna. Við Tony vorum svo heppnir að ónefndur starfsmaður í ónefndri stöð á Suðurpólnum gaukaði að okkur nokkrum bjórum sem létti okkur lund við meðhöndlun þessarar tunnu, og veitti ekki af!
Við lögðum svo í hann þann 30. Janúar og eftir 100 kílómetra akstur hrundi millikassinn! Emil hafði komið með nýjan kassa og hann var settur í bílinn. Ég er bara orðinn nokkuð góður í að rífa úr milligír og gírkassa í 40 stiga frosti, sem hefur vakið hrifningu nærstaddra þó svo að puttarnir á mér séu ekki alveg sammála! En þar sem ég var orðinn ansi lúinn þegar þarna var komið við sögu gleymdi ég að koma fyrir bolta sem heldur hraðaskynjaranum í millikassanum. Þetta varð til þess að öll olía lak af kassanum og nýi kassinn gaf sig! Þá var skellt upp tjaldbúðum og tjaldinu breytt í verkstæði. Við rifum því millikassann úr og gerðum hann upp frá grunni með því að nota varahluti og hluti úr kassanum sem áður hafði gefið sig. Nokkuð vel af sér vikið í 40 stiga frosti! Þarna kom Emil sterkur inn og töfraði fram beikon sem hafði slæðst inn á varahlutalistann! Tony steikti það og gaf mönnum alvöru kjöt sem vakti mikinn fögnuð og var kærkomin tilbreyting frá því að snæða úr plastpoka eða umslagamat eins og við stundum köllum hann. Við lögðum okkur síðan í fjórar klukkustundir og héldum svo áfram för okkar.
Við ókum í ljómandi góðu veðri í áttana að olíubirgðastöðinni. Þegar um 160 kílómetrar voru eftir þangað myndaðist þokuslæða og þegar sólin skín fyrir ofan þokuna og sendir geisla inn í hana, rennur allt saman í hvítt mistur (kallað Whiteout). Við þessar aðstæður verður skyggni sama og ekki neitt og áttum við í talsverðum erfiðleikum með að halda okkur í slóðinni. Og þarna brotnuðu svo framdempararnir í Ingrid, fyrst fór annar og hann var soðinn saman í hvelli, en klukkutíma síðar fór hinn líka.
Ég held að Emil sé að átta sig á því að hann kom ekki hingað til að sofa og hvíla sig, og er strax orðinn jafn ósofinn og við hin. Hann er um það bil að jafna sig á hæðinni en hann hefur ferðina í 2850 metra hæð yfir sjávarmáli. Loftþrýstingur hér er talsvert lægri en við eigum að venjast og því verða áhrifin af hæðinni meiri.
Klukkan 2 síðustu nótt náðum við svo að olíubirgðastöðinni. Við settum upp tjöldin og lögðumst til svefns. Í morgun skiptum við um legu í einni kerrunni, hlóðum hana með eldsneyti og lögðum af stað áleiðis til Novo kl. 13:30 í dag. Við höfum náð að halda ágætis hraða, veðrið er gott, enginn vindur og 27 stiga frost. Við ökum eftir gömlu slóðinni sem að við bjuggum til á leiðinni á pólinn.
Gísli og Kenny eru um 100 kílómetra norður af okkur. Þeir lögðu af stað í gærmorgun eftir að hafa eytt dágóðum tíma við olíubirgaðstöðina við tiltekt og hreinsun enda er svæðið núna afar snyrtilegt og búið að fjarlægja allt rusl. Við munum vonandi hitta þá í kvöld og þá verður til hátíðabrigða snædd grillsteik sem að Emil kom með. Hún verður steikt á prímusnum en umslagamatur og annað þurrfóður verður bannvara í kvöld.
Enn eigum við eftir um 1400 kílómetra til Novo þar sem ferð okkar lýkur.
Kær kveðja,
Hjalti
Sunnudagur 1. Febrúar kl. 20:00
Við hvíldumst vel í nótt og í dag höfum við ekið næstum 500 kílómetra. Nú eigum við aðeins um 35 kílómetra eftir að olíubirgðastöðinni. Gísli og hópurinn hans eru um það bil 100 kílómetrum á undan okkur. Við ætluðum okkur að ná þeim í dag en það er ljóst að það mun ekki ganga eftir vegna þess að skyggnið er afar slæmt. Það er mikil snjóbirta og hvít þoka yfir öllu sem gerir okkur erfitt fyrir að aka í förunum.
Emil
Laugardagur 31. Janúar kl. 19:00
Við (Hjalti, Tony, Sara og Emil) erum núna á fullri ferð, eftir að hafa lent í smávegis vandræðum eftir að við fórum frá Pólnum. Framöxullinn undir öðrum bílnum brotnaði og það tók 8-10 stundir að laga hann. Við höfum líka tafist nokkuð þar sem það var á okkar ábyrgð að hirða upp hluti sem að keppendurnir og stuðningslið þeirra skyldu eftir á leiðinni á pólinn.
Við höfum ekið næstum án þess að stoppa síðan við fórum frá pólnum og höldum 20-45 km hraða á klukkustund. Við erum nú um það bil miðja vegu milli pólsins og olíubirgða stöðvarinnar og við ætlum okkur að stoppa eftir nokkrar klukkustundir, setja upp tjöld og ná okkur í svolitla hvíld.
Emil
Fimmtudagur 29. Janúar kl. 10:30
Vélin frá Novo lenti á Suðurpólnum snemma í morgun. Eftir að vélin fór aftur í loftið seinni partinn, með alla keppendurna innanborðs, höfum við (Hjalti, Sara, Tony og Emil) verið að hlaða bílana og undirbúa ferðina aftur til Novo. Allir hafa það gott og hlakka til ferðarinnar. Við reiknum með að hitta hinn hópinn (Gísla, Kenny, Deadre og Victor) við olíubirgðastöðina eftir um það bil 2-3 daga. Himininn er heiður og hitastigið er mínus 29 gráður, sem er um 40 gráðu frost þegar tekið er tillit til vindkælingarinnar.
Emil
Miðvikudagur 28. Janúar kl. 10:30
Hjalti og Tony bíða á pólnum og bíða þar eftir varahlutum í bílinn hans Tony, en þeir koma með seinna fluginu sem tekur restina af keppendum til Novo. Hjalti er búin að undirbúa bílana eins og hægt er. Ætlunin er að gera við bílinn í hvelli, slá í klárinn og halda til aftur til Nova um leið og hægt er.
Núna er um 40 stiga frost á pólnum með vindkælingu. Það kólnar snöggt þessa dagana enda fer vetur í hönd. Síðustu tvær vikurnar hefur meðalhitinn fallið um ca. 10 gráður. Það fer vel um þá félaga og þeir hafa náð góðri hvíld síðustu daga en vilja ólmir fara að komast af stað á nýjan leik.
Það er að frétta að Gísla og Kenny að þeir eru enn hjá olíubirgaðstöðinni. Þeir hafa náð að veiða upp 67 tunnur sem höfðu horfið á kaf í snjóinn þegar Rússarnir köstuðu þeim niður úr flugvél. Það fer ágætlega um þá félaga og þeir bíða núna eftir sömu flugvél og Hjalti og Tony. Hún mun lenda hjá þeim á leiðinni á pólinn og taka eldsneyti.
Álag á mannskap er hóflegt núna og menn ná eitthvað að hvílast eftir törn síðustu vikna.
Emil fór með flugi frá Cape Town til Novo kl. 8 í morgun. Hann var á þeytingi í Cape Town að safna saman nauðsynlegum varahlutum til að taka með sér. Það eru fyrst og fremst öxlar og hjólalegur sem vantar, sem stafar af því að bílanir eru búnir að vera mjög yfirhlaðnir alla leiðina á pólinn. Þyngdir fóru langt yfir þau mörk sem búið var að gefa upp. Það skapaði vandræði vegna þess að skilja þurfti eftir varahluti auk þess sem slit varð mun meira en reiknað hafði verið með. Ef allt gengur að óskum verður Emil á Suðurpólnum eftir 2-3 daga, en hann fer með síðustu vélinni þangað. Hann og Victor, einn af rekstraraðilum Novo stöðvarinnar, munu aka með strákunum til baka.
Guðfinnur
Mánudagur 26. Janúar kl. 12:00
Flugvélin frá Novo er komin á Suðurpólinn. Flugmennirnir þurfa að taka sér hvíld eftir þetta langa flug og munu því ekki fljúga til baka fyrr en á morgun, ef veður leyfir. Gísli og Kenny voru tilbúnir með eldsneyti fyrir þá þegar þeir lentu hjá birgðatstöðinni á leiðinni og aðstoðuðu þá við að fylla á vélina.
Emil
Sunnudagur 25. Janúar kl. 20
Kipptum millikassanum úr á bílnum hans Kenny í gær, en Kenny fór til baka á bílnum hans Tony sem var í góðu lagi. Bíðum eftir varahlutum sem koma með fluginu sem sækir keppendur í skíðakeppninni. Bíllinn sem Tony er með er ónothæfur í augnablikinu en kemst í lag um leið og við fáum varahluti. Bíllinn minn er í góðu standi. Í gær skaust ég með lækni til að kíkja á brákaðan fingur hjá einum keppendanna sem var staddur um 150 kílómetra frá Suðurpólnum. Meinið reyndist ekki alvarlegt. Við fórum einbíla og gátum haldið um 60 km hraða. Við Tony bíðum bara rólegir á Suðurpólnum eftir að flugvélin komi til að sækja keppendurna. Gísli og Kenny fóru frá Suðurpólnum 22. janúar. Þeir héldu á olíubirgðastöðina sem er í 900 km fjarlægð og náðu áfangastað í gær eða nótt. Þeir hafa unnið við það í dag að koma olíutunnum fyrir og gera klárt fyrir flugvélina sem sækir keppendur. Vegalengdirnar er svo magnaðar að flugvélin þarf að lenda til að taka eldsneyti á leiðinni frá Novo og á Suðurpólinn. Bílarnir þeirra Gísla og Kenny hafa verið léttir og þeir hafa keyrt eftir slóðinni og því miðað nokkuð vel. Eftir því sem best er vitað hafa ekki komið upp neinar bilanir hjá þeim.
Með kveðju,
Hjalti
P.S. Þess má geta að þegar samband náðist við Hjalta var hann að koma af „salerninu“ (bumper dumper), sem er mjög vinsæll aukabúnaður á bílana. Frostið hér er um 30 gráður! Smelltu hér til að skoða myndir af búnaðnum.
Laugardagur 24. Janúar kl. 20:25
Gísli og Kenny eru komnir langleiðina að olíubirgðunum en það er um 800-900 kílómetra akstur fyrir þá. Þeir stefna að því að koma þangað á morgun ef veður leyfir. Fyrsta vélin á Suðurpólinn fer frá Novo í fyrramálið til að sækja megnið af keppendunum. Vélin mun lenda hjá olíubirgðunum og þarf að taka um 20 tunnur af olíu til að geta haldið áfram á Suðurpólinn. Flugið hvora leið tekur um 10 klukkustundir og þá er meðtalinn 2,5 klukkustunda stopp til að taka olíu. Vélin þarf að taka olíu á birgðastöðinni bæði til og frá pólnum. Seinni flugvélin, sem mun sækja síðustu keppendurna, kvikmyndatökuliðið frá BBC og norska kvikmyndatökuliðið, er áætluð 28. janúar. Við vonum stil að nýju öxlarnir í bílana komi með því flugi. Gísli og Kenny verða líka að hafa olíu tilbúna fyrir þá flugvél. Um leið og allir keppendur eru farnir verður skipt um öxlana í bílunum sem enn eru á Suðurpólnum og svo ekið til baka til Novo. Gísli og Kenny munu bíða eftir okkur á olíubirgðastöðinni og við munum aka í samfloti þaðan og til Novo.
Victor
Miðvikudagur 21. janúar kl. 14:30
Markmiðinu er náð - við erum á Suðurpólnum! Við komum að Suðurpóls stöðinni í morgun. Síðustu kílómetrarnir á leiðinni voru þungir yfirferðar og við lentum í smávegis vandræðum með einn bílinn. En okkur tókst að koma öllum bílunum hingað og nú bíðum við eftir varahlutum sem munu koma með flugvélinni frá Novo. Gísli og Kenny munu þó stoppa stutt hér, því að þeir leggja aftur af stað á morgun. Við munum gera við bílana þeirra með varahlutum úr bílunum okkar Tonys því að við munum dvelja hér í viku, eða þar til allir keppendur eru farnir og bílarnir hafa verið lagaðir.
Við fórum í mjög áhugaverða skoðunarferð um stöðina í dag. Það fylgir því undarleg tilfinning að vera kominn hingað!
Bestu kveðjur af Suðurpólnum!
Hjalti
Þriðjudagur 20. Janúar kl. 15:00
Við erum nú aðeins 10,5 kílómetra frá Suðurpóls stöðinni. Við sjáum hana en þar sem við erum snemma á ferðinni ætlum við að bíða hér til morguns að þeirra tíma. Suðurpóls stöðin er á Nýsjálenskum tíma og það þarf að tilkynna komu til þeirra með 36 klukkustunda fyrirvara. Þetta verður spennandi akstur á morgun!
Bestu kveðjur til allra.
Gísli
Mánudagur 19. Janúar kl. 16:50.
Nú eru allir fjórir bílarnir staddir á fyrsta horninu, ég og Tony komum hingað í gærkvöldi en Gísli og Kenny í morgun. Tony og ég ætlum að leggja aftur í hann eftir örfáar mínútur og aka að næsta horni þar sem við ætlum að bíða eftir keppendunum og taka meira af myndum. Gísli og Kenny munu fylgja í kjölfarið síðar í dag og ætlunin er að allir fjórir bílarnir verði á Suðurpólnum eftir um það bil 36 klukkustundir. Þar sem bílarnir okkar Tony eru búnir mikið af búnaðir frá BBC tökuliðinu, þá ætlum við að skipta um öxla undir bílunum, setja öxlana undan okkar bílum undir bílana þeirra Gísla og Kenny svo að þeir geti ekið á sínum bílum til baka um 900 kílómetra leið að olíubirgðastöðinni. Þar munu þeir byrja að grafa upp olíutunnurnar fyrir flugvélina sem sem kemur frá Novo í byrjun næstu viku, á leið sinni á Suðurpólinn að sækja keppendurna. Við hin ætlum að dvelja áfram á Suðurpólnum og mynda keppendurnar þegar þeir koma að lokamarkinu.
Hjalti
Sunnudagur 18. Janúar kl. 16:30
Við erum nú staðsettir um 50 kílómetra frá horninu á verndarsvæðinu sem að við þurfum að taka á okkur krók framhjá (88:40 Suður og 20 Vestur). Héðan þurfum við að halda línunni 20 W þar til við komum á 89:41 S. Þaðan ökum við eftir 89:41 þar til við náum 156 W og náum á Suðurpólinn frá hinni hliðinni (smelltu hér til að skoða kort af svæðinu).
Við höfum yfirgefið skíðagöngufólkið því að þau þurfa ekki að taka á sig eins stóran krók framhjá verndarsvæðinu og bílarnir þurfa að gera. Við munum fara hringinn og bíða eftir þeim við 89:41 Suður / 20 Vestur. Aðstoðarmenn skíðagönguliðsins, Gísli, Kenny, Dr. Ian, Sarah, norsku kvikmyndatökumennirnir og tveir af keppendunum er nokkuð nokkuð fyrir aftan okkur. Fjórði öxullinn brotnaði í gær, sá seinni í bíl Kennys. Það er greinilegt að álagið á öxlana hefur verið alltof mikið á þeim tíma sem að þeir voru að flytja Start línuna, flytja allt eldsneyti fyrir flugvélina sem kom með keppendurna, auk þess að flytja allan þann búnað sem þeir þurftu til að koma þeim sjálfum á Suðurpólinn og til baka aftur – á aðeins tveimur bílum og einni kerru. Gísli sagði mér að þegar hann heyrði að við Tony hefðum þurft að snúa til baka, þá hefðu þeir Kenny reiknað með að þurfa að sjá um alla flutninga á tveimur sem áður hafði verið reiknað með fjórum bílum í. Þar að auki þurftu þeir að flytja Start línuna. Álagið hefur því verið gríðarmikið! Bílarnir okkar Tonys eru í mjög góðu lagi, þeir eru mikið hlaðnir en samt sem áður ekkert í líkingu við það sem hinir tveir bílarnir þurftu að bera á tveimur dögum. Ef frá eru talin vandamálin með öxlana þá eru bílarnir þeirra Gísla og Kenny einnig í mjög góðu standi.
Nú þurfum við að takast á við nýja áskorun, því að flugvélin sem kemur frá Novo á Suðurpólinn til að sækja keppendurna þarf á aðstoð að halda við að nálgast eldsneyti á birgðastöðinni sem er í um 800 kílómetra fjarlægð frá pólnum. Það lítur út fyrir að bílarnir séu eini möguleikinn til að nálgast tunnurnar sem eru dreifðar um svæðið og sumar grafnar djúpt í snjóinn. Með krananum á bílunum getum við dregið tunnurnar upp og ekið þeim að flugvélinni. Ég reikna með að þegar við komumst á Suðurpólinn munu Gísli og Kenny taka okkar bíla og aka þeim strax til baka þessa 800-900 kílómetra og byrja að undirbúa eldsneytið. Við munum fá nýja öxla með flugvélinni sem kemur á Suðurpólinn og ættum því að vera vel í stakk búnir til að aka aftur til baka til Novo.
Ég heyrði af því að einhverjir hafa sent okkur skilaboð og athugasemdir við bloggið okkar, gaman að heyra að fólk sé að fylgjast með ferðum okkar.
Bestu kveðjur til allra,
Hjalti
Föstudagur 16. Janúar kl. 11:30
Núna erum við á leiðinni til baka til að sækja eitt liðið sem dregist hefur afturúr. Hjalti og Tony eru með BBC tökuliðinu að taka myndir af liðunum sem leiða keppnina, í um það bil 100 kílómetra fjarlægð. Við lentum í vandræðum í gær því að afturöxullinn hjá mér gaf sig og þar sem við áttum ekki fleiri vara öxla varð ég að sjóða varahluti fyrir framhjólin á aftur öxulinn. Við gátum haldið áfram ferðinni en nú er ég aðeins með drif á þremur hjólum. Viðgerðin tók 6-8 klukkustundir og við höfum áhyggjur af því að afturöxullinn hjá Kenny geti líka gefið sig. Við munum fá nýja öxla þegar við komum á Suðurpólinn svo að nú krossum við bara fingur og vonum að allt haldi! Aðstæðurnar eru mjög góðar núna, færðin er góð en við förum samt rólega yfir til að minnka líkurnar á að fleiri öxlar brotni. Við eigum enn eftir 350 kílómetra að Suðurpólnum og þurfum þar að auki að aka um 100 kílómetra til viðbótar til að þjónusta keppnisliðin og fara framhjá vernduðum svæðum. Á milli okkar og Suðurpólsins eru stór vernduð svæði og við þurfum að fylgja ákveðinni leið framhjá þeim og á Pólinn.
Gísli
Miðvikudagur 14. Janúar kl. 10:40
Allt gengur að óskum þessa stundina, en kvikmyndatökuliðið er núna að taka myndir af keppendunum. Síðar í dag munum við snúa aftur til búðanna og dvelja þar í nótt. Við Tony höldum svo áfram ferð okkar á morgun ásamt kvikmyndatökuliðinu en Gísli og Kenny ætla að bíða í búðunum þar til síðustu keppendurnir hafa farið þar í gegn. Þeir munu síðan taka niður búðirnar áður en þeir halda áfram.
Hjalti
Mánudagur 12. Janúar kl. 14:00
Allir fjórir bílarnir eru nú í búðunum. Flestir eru enn sofandi þar sem að menn voru á akstri í nótt við að mynda keppendurna. Tess og Pete, sem skipa það lið sem hægast hefur farið yfir og við ókum hingað í búðirnar, eru þegar lögð af stað. Liðið sem hefur forystu í keppninni er komið í búðirnar og liðið í öðru sæti er skammt undan.
Sarah
Sunnudagur 11. Janúar kl. 21:30
Við náðum loksins þeim Gísla og Kenny í gær. Gísli þurfti að skipta um afturöxul í bílnum sínum vegna þess að hann hefur verið að flytja allt upp í 2,5 tonn, sem er allt of mikill þungi fyrir bílinn. Gísli og Kenny héldu áfram til að setja upp búðir á miðri leið og þeir tóku keppnisliðið sem við sóttum í gær með sér. Við ökum núna áleiðis til búðanna en urðum að fara upp úr förunum eftir snjóbílana þar sem búðirnar eru um 60 kílómetra austur af förunum. Snjórinn er mjög harður og þar eru miklar fannöldur sem halda hraðanum hjá okkur niðri. Allir bílarnir eru hins vegar mun léttari núna. Við erum með BBC kvikmyndatökuliðið í bílnum hjá okkur og við munum aðallega fylgja eftir liðinu sem leiðir keppnina. Gísli og Kenny munu bíða í búðunum þar til öll keppnisliðin hafa farið þar í gegn.
Það fórst hér flugvél þann 3. eða 4. Janúar en vélin var að koma með varahluti til okkar frá Novo á 400 km markið þegar eitthvað fór úrskeiðis og hún hrapaði ekki langt frá okkur. Okkur var bannað að segja frá flugslysinu á þeim tíma en sem betur fer slasaðist enginn alvarlega. Við ókum að slysstaðnum og komum með flugmennina til baka í búðirnar til okkar þar sem Deirdre gerði að sárum þeirra. Daginn eftir kom önnur flugvél og fór með þá til Novo og við héldum þá áfram í áttina að keppendunum.
Hjalti
Laugardagur 10. Janúar kl. 11:45
Við munum hitta Gísla og Kenny eftir um það bil tvær til þrjár klukkustundir. Þeir þurftu að gera við annan bílanna og hafa tekið því rólega og beðið eftir okkur. Við sóttum kvikmyndatökuliðið frá BBC og keppnin sjálf gengur vel. Reyndar ætlum við að sækja það lið sem hægast hefur farið yfir og fara með það að næstu stóru búðum (Midway Check Point). Þetta mun minnka fjarlægðina á milli liðanna.
Tony
Þriðjudagur 6. Janúar kl. 22:30
Í dag rákumst við á snjóbíla-lest frá Norwegian Antarctic Research Expedition en þeir standa fyrir vísindaleiðangri á Suðurskautið. Þeir hófu ferðina frá norskri stöð á síðasta ári og héldu á Suðurpólinn. Þeir eru nú á leiðinni til baka og stefna að næstu olíubirgðastöð sinni. Það var mjög sérstakt og ánægjulegt að hitta þá. Við ákváðum að prófa að aka í förunum þeirra og það gengur mjög vel, eyðslan á bílnum mínum er aðeins um helmingur þess sem bíllinn eyðir þegar búa þarf til förin. Þetta er frábært, ekki síst þar sem förin þeirra ná alla leið á Pólinn! Við eigum í smá vandræðum með bílinn hans Kennys en ég er að vinna að lausn vandans. Ég heyrði frá Hjalta og þeim gengur ferðin mjög vel svo að vonandi munu þeir ná okkur innan nokkurra daga.
Bestu kveðjur, Gísli.
Mánudagur 5. janúar kl. 22:50
Við höfum það gott en við hvíldum við Start línuna í dag. Ég yfirfór bílana og þeir virðast vera í góðu ásigkomulagi. Í gær ókum við 50 kílómetra í suður til að filma keppendurna og komum svo aftur til baka. Aðstæður til aksturs eru allt í lagi, snjórinn er svolítið þungur en fremri bíllinn getur ekið á um 20-25 kílómetra hraða og eyðir þá 75 til 80 lítrum á hundraðið. Bíllinn sem eltir í förunum eyðir mun minna en kemst ekki mikið hraðar yfir þar sem förin verða mjög ójöfn. Á morgun ætlum við að fara með kvikmyndatökuliðið og auka olíu um 200 kílómetra í suður og setja upp nýjar búðir þar. Við munum skilja fólkið þar eftir og fara aftur að Start línunni til að ná í liðið okkar og meiri farangur næsta dag.
Skíðaliðið sem hefur forystu hefur farið mun hraðar yfir en nokkur hafði búist við, en fyrstu tvo dagana hafa þeir farið um 100 kílómetra. Fjarlægðin milli fyrsta og síðasta liðsins er nú mjög mikil sem gæti orsakað nýja áskorun fyrir okkur, þ.e. hvernig við forum að því að þjónusta öll liðin þegar svo langt er á milli þeirra!
Bestu kveðjur til allra! Gísli
Mánudagur 5. janúar kl. 19:20
Við erum loksins komnir aftur af stað. Við fórum frá 400 km olíubirgðastöðinni fyrir um 50 mínútum síðan. Við keyrum í förunum frá Gísla og Kenny, þau eru reyndar full af snjó en enn sjáanleg. Það er tiltölulega auðvelt að aka þetta og við höldum 20-25 km. hraða.
Bestu kveðjur, Hjalti
Sunnudagur 4. Janúar kl. 10:20
Sunnudagur 4. Janúar kl. 10:20
Keppnin var að hefjast og við horfum á eftir keppendum þar sem þeir smátt og smátt hverfa okkur sjónum. Við ætlum að vera hér í nótt og ég ætla að nota tímann til að flytja meiri olíu frá gömlu Start línunni að þeirri nýju. Vonandi komast Hjalti og Tony hingað án vandræða, en til öryggis ætla ég að ganga út frá því að þeir nái því ekki. Aðstæðurnar í kringum staðinn þar sem olían er geymd eru mjög erfiðar og jafnvel þótt færið sé betra hér þá þori ég ekki öðru en að búast við því versta, þ.e. að eldsneytiseyðsla verði talsvert meiri en við áætluðum. Ég gat aðeins ekið á um 5 km hraða þar sem búa þurfti til för á svæðinu í kringum olíubirgðirnar, en með því að hafa Kenny fyrir aftan og nota stöngina til að ýta á mig, gátum við ekið á 15 km hraða. Um leið og förin eru orðin hörð er mjög auðvelt að fylgja þeim. Eldsneytiseyðsla minnkar líka verulega, en um leið og förin fyllast af snjó eykst hún aftur. Förin verða líka ansi hörð og ójöfn sem reynir verulega á fjöðrunina. Það bilaði dempari í bílnum hjá Kenny en mér tókst auðveldlega að laga hann.
Við erum að keyra á 0,5 til 1 pundi þegar við gerum slóðina, í slóðinni keyrum við á 3 pundum og maður þarf að passa sig að lenda ekki út úr henni því þá sekkur maður um leið. Þetta er eins og vel þungt íslenskt færi munurinn er sá að vegalengdin er svo rosaleg, í samfellt 4 sólarhringa keyrðum við í low gír, nánast í botni í 3 til 4 gír, ég hef aldrei tekið nándar nærri jafnmikið á nokkrum bíl eins og þetta.
Við erum aðeins með tvo bíla og á þeim þurfum við að flytja búnað og mannskap sem ætlaður var fyrir fjóra bíla og fjórar kerrur. Við munum því þurfa að fara margar ferðir meðfram keppendunum. Ef að aðstæður verða erfiðar þá höfum við aðeins eldsneyti fyrir fyrstu hundruði kílómetranna.
Gísli Jónsson
Föstudagur 2. janúar 2009 kl. 14:00
Samtal við Gísla
Búið er að flytja til startlínuna þangað sem gönguskíðakeppendum verður flogið. Það styttir keppnina um 2 – 3 göngudaga. Gísli og Ken eru staddir 70 km frá startlínunni. Þeir eru búnir að gera slóð þangað og finna nýja flugbraut. Þeir hafa lítið sofið síðustu daga. Þeir eru núna að veiða upp olíutunnur með eldsneyti sem varpað var út flugvél. Sumar tunnurnar sukku á kaf í snjó og hurfu nánast sjónum. Rússarnir sem vörpuðu niður tunnunum voru búnir að afskrifa þær en Gísla og Ken hefur gengið ágætlega að hafa upp á þeim og ná þeim upp, þökk sé hífibúnaðinum á bílunum. Gísli áformar að flytja meira eldsneyti á undan sér en áður var ætlað. Við upphaf ferðaáætlunar var gert ráð fyrir meiri stuðning frá Hjalta og Tony en þeir eru núna í 1100 km fjarlægð og hefur gengið hægt sökum veðurs. Gísli ætlar því að flytja á undan sér eldsneyti með það fyrir augum að þurfa ekki að reiða sig á neinn stuðning og geta verið sjálfbjarga.
Keppendur lenda í dag við starlínuna og er stefnan að klára að ferja eldsneyti á staðinn fyrir þann tíma. Þá bætast við hópur kvikmyndagerðar manna sem ætla að mynda keppnina. Það verður þröngt í bílnum þangað til Hjalti og Tony ná á staðinn. Veður er núna hægur andvari, sól og bjart yfir. Færið búið að vera nokkuð þungt. Gísli skildi aðra kerruna eftir og þeir ferðast núna á tveimur bílum með eina kerru. Þeir hafa notað slá á milli bílana til að auka drifkraft og hefur hún reynst vel. Skíðinn undir kerrunum hafa ekki reynst vel og voru þau skilinn eftir. Þeir hafa gert allt til að létta bílana.
Bílarnir hafa reynst frábærlega. Engar stórvægilegar bilanir hafa komið upp. Síðustu daga hefur verið ekið í skriðgír á 3500 snúningum. Vélarnar í bílunum reynast frábærlega. Eldsneytiseyðsla hefur verið eitthvað meiri en reiknað var með. Undirbúningur og þau vinna sem lögð var í bílana er að skila sér núna.
Hjalti bíður þess að fá nýtt track sent frá Emil sem auðveldar þeim að halda sig í slóðinni eftir Gísla. Þeim fer vonandi að ganga hraðar með betra track þannig að þeir geta haldið sig í greiðfarnari slóð eftir fyrri bílana.
Föstudagur 2. Janúar 2009, kl. 12:40
Stefnan er að halda af stað héðan frá ETL eftir nokkrar klukkustundir. Staðfest hefur verið að flugvélin fari síðar í kvöld. Það er nokkuð skýjað en veðrið er að öðru leyti gott. Ég var að reyna að hala niður trakkinu frá Gísla en sambandið var mjög óstöðugt... (og hér slitnaði símasambandið!).
Hjalti V. Hjaltason
Fimmtudagur 1. Janúar 2009, kl. 19:30
Við hvíldum okkur á gömlu Start línunni eftir að hafa ekið síðustu 500 kílómetrana á 40 klukkustundum. Við erum aftur komnir á fætur og ökum nú í áttina að nýju Start línunni. Við ætlum að finna góðan lendingarstað fyrir flugvélina og síðan að fara til baka til að flytja olíu að nýju Start línunni. Veðrið er mjög gott og aðstæður til aksturs einnig .... (og hér slitnaði símasambandið!).
Dr. Ian (læknir ferðarinnar)
Miðvikudagur 31. Desember kl. 12:10
Staðsetning okkar er 82:22 Suður og 17:11 Austur, um 35 kílómetra frá síðasta geymslustað olíutunnanna. Ferðin hefur gengið vel en við erum öll afskaplega þreytt. Hæðin er nú 2564 metrar. Okkur hefur tekist að halda allt að 50 kílómetra hraða frá því í gærkvöldi. Ég reyndi þó að halda hraðanum niðri til að minnka eyðsluna og vernda lága gírinn. Fyrir aðeins 40-50 kílómetrum lentum við í verra færi þar sem við gátum aðeins ekið á 10 kílómetra hraða. Hitamælirinn í bílnum sýnir rangar tölur vegna þess að snjór hefur safnast á hann, en það virðist vera hlýrra núna en verið hefur, sennilega aðeins um 5 stiga frost. Við ætlum að halda áfram að næsta geymslustað fyrir olíu og hvílast þar. Start línan hefur verið færð um 70 kílómetra í suður og á þessari stundu er óljóst hvenær Hjalti og Tony munu ná okkur. Þeir urðu að snúa aftur til ETL og ég hef ekki heyrt frá þeim síðan í gær. Á morgun munum við svo byrja að flytja olíu að Start línunni til þess að olían verði komin þangað þegar flugvélin með keppendurna lendir. Þar sem ólíklegt er að Hjalti og Tony nái okkur í bráð verðum við sennilega að flytja búnað og kvikmyndatökufólkið fram og til baka til að fylgja keppendunum eftir.
Kær kveðja, Gísli Jónsson.
Miðvikudagur 31. Desember kl. 12:00
Við erum nú staddir við ETL ásamt keppendunum. Veðrið hefur verið verulega vont og flugvélin frá Novo hefur ekki komist í loftið til að ná í keppendurna og fljúga þeim að Start línunni. Þar sem matarbirgðir keppendanna voru farnar að minnka var ákveðið að við myndum snúa við, færa þeim mat og dvelja hjá þeim þar til staðfesting kæmi á fluginu. Núna er stefnt að því að fljúga 2. eða 3. janúar. Þar sem þegar hefur orðið 3 daga seinkun var einnig ákveðið að færa Start línuna nær Suðurpólnum til að halda tímaáætlun flugsins sem flytja á keppendur til baka frá Suðurpólnum. Ég bað Gísla og Kenny að finna góðan lendingarstað fyrir flugvélina um 70-75 kílómetrum sunnar en upprunalega Start línan. Þangað til að við náum þeim verða þeir að vinna okkar vinnu líka!
Tony (skipuleggjandi keppninnar)
Þriðjudagur 30. desember kl. 11:30
Við erum að snúa aftur til ETL en keppendurnir hafa einungis vistir til tveggja daga og vegna veðurs er ekki hægt að fljúga inn meiri vistum. Síðustu tvo daga hefur verið alger snjóblinda og ferðin hefur gengið hægt. Við ætlum því að spara kraftana og halda aftur af stað í áttina að Start line um leið og veðrið skánar. Hitastigið er aðeins mínus 10 gráður í augnablikinu.
Hjalti V. Hjaltason
Þriðjudagur 30. desember kl. 10:15
Staðsetningin okkar er 78:29:631 Suður og 13:14:290 Austur og GPS tækið okkar sýnir 3.065 metra hæð. Aðstæður til aksturs eru þokkalegar í augnablikinu, bílarnir sökkva um 15 centimetra en yfirborðið er jafnt. Það er nokkuð auðvelt að aka bílununum núna, en við verðum að passa verulega upp á eyðsluna og því ökum við aðeins á 15 kílómetra hraða. Við höfum ekið um 100 kílómetra síðan klukkan 2 í nótt og ætlunin er að halda áfram akstri næstu 30 klukkustundirnar því að við ætlum okkur að vera komnir á Start línuna þegar flugvélin kemur þangað með keppendurna. Við eigum um 450 kílómetra eftir. Ég hvíli núna en Dr. Ian ekur, við ætlum að skiptast á við aksturinn. Hitastigið er mínus 21 gráða og það er nokkur vindur. Skyggnið er nokkuð takmarkað en þó get ég enn séð staðinn þar sem við skildum eftir síðustu olíutunnur u.þ.b. 4-5 kílómetra héðan. Ég heyrði í Hjalta í gær en þeir fara yfir á 15-20 km hraða. Þeir hafa enn ekki náð 400 kílómetra markinu. Ég get ekki sett upp Garmin hugbúnaðinn á fartölvuna mína svo að það er engin auðveld leið til að senda Hjalta upplýsingar um staðsetningu faranna okkar. Ég verð einfaldlega að hringja í hann og gefa honum upp punktana. Ef að skyggni er ekki gott, þá skiptir það svo sem engu máli því að hann mun hvort sem er ekki finna förin okkar. Kenny sá ekki förin eftir mig, jafnvel þótt við værum með tóg milli bílanna því að förin fyllast á örfáum sekúndum.
Gísli Jónsson
Mánudagur 29. desember kl. 11:35
Staðsetningin okkar núna er 77:19 Norður og 12:31 Austur. Okkur gengur betur núna en við skildum aðra kerruna eftir og núna ferðumst við Kenny saman. Í gær þurfti ég að snúa til baka því að Kenny hafði fest sig. Það var einfalt að losa hann en hann kunni bara ekki réttu viðbrögðin. Honum gengur aksturinn mjög vel en hann býr einfaldlega ekki yfir þeirri reynslu sem nauðsynleg er til aksturs á þessum slóðum, til dæmis hafði hann misst næstum allt loft úr einu dekki og var á góðri leið með að skemma það. Honum leist ekki á að vera aftur skilinn eftir og svo á ég líka auðveldara með að gera mér grein fyrir ástandi hans bíls þegar við ferðumst saman. Núna ek ég því á undan en hann dregur kerruna. Við erum með tóg á milli bílanna því að endrum og eins þarf ég að kippa í hann. Eftir um 37 kílómetra munum við skilja eftir meiri olíu svo að vonandi getum við ekið enn hraðar eftir það.
Hæðin er núna 3.181 meter og hitastigið er mínus 27 gráður. Vindurinn er 15-20 metrar/klst og blæs úr norðri. Á þessum slóðum er mikið af nýjum snjó og við erum farnir að sjá aftur fannöldur. Eyðslan á bílunum er talsvert mikið meiri en við reiknuðum með, jafnvel þó að aðstæður til aksturs séu að batna. Ástand bílanna er gott, jafnvel þó að þrekraunir síðustu daga hafi tekið á. Við höfum ekið í hægagangi síðustu 400 kílómetra og skiptingin er stöðugt heit. Öryggi í bílnum hjá Kenny er í ólagi en hefur þó ekki valdið okkur vandræðum. Síðustu tveir til þrír dagara hafa verið bjartir og við höfum ekið að mestu í snjóblindu. Ég heyrði á Hjalta að þeir hafa líka verið í vandræðum með skyggnið. Annars höfum við Hjalti átt í vandærðum með að ná sambandi hvor við annan, sambandið slitnar stöðugt og talstöðvarnar virka ekki þegar svo langt er á milli okkar.
Gísli Jónsson
Sunnudagur 28. desember
Góðan daginn! Við erum lögð af stað frá ETL í brjáluðu veðri! Við vitum ekkert hvert við erum að fara og ákváðum að stoppa og bíða af okkur veðrið í klukkutíma. Við höfum keyrt gjörsamlega í blindni eftir GPS og Tony á í mesta basli með að halda í við mig, að týna mér hreinlega ekki, ef að hann fer meter afturúr þá týnir hann mér. Vildi bara láta vita af okkur!
Hjalti Hjaltason
Föstudagur 26. desember kl. 20:00
Okkur líður vel en við erum enn í fylgd með keppendunum og við nálgumst ETL (End of training line). Síðar í kvöld munum við ná í ETL og slá upp tjöldum. Á morgun munum við hins vegar yfirgefa hópinn og halda áleiðis að Start línunni, á eftir hinum bílunum. Ég talaði við Gísla í gær og ég heyrði að hann var mjög þreyttur. Ég bað Tony um að segja Kenny að gefa honum smá tíma til að hvíla sig. Okkur tókst að losa okkur við nokkuð af farangri og ættum því að geta farið hraðar yfir en þeir Gísli og Kenny.
Hjalti V. Hjaltason
Föstudagur 26. desember kl. 18:01
Við erum nú staddir 688 kílómetra frá Start línunni. Kenny bíður eftir því að förin harðni um 60 kílómetrum fyrir aftan mig, þessi aðferð virðist ætla að virka því að hann á tiltölulega auðvelt með að fylgja förunum mínum. Núna er ég aðeins með um 800-900 kíló á mínum bíl, að farþegum meðtöldum, svo að mér tekst að halda 17-20 km hraða. Núna er hitastigið aðeins mínus 19 gráður og sólin hefur skinið í allan dag. Mér sýnist að aðstæður til aksturs séu að versna og munu sennilega halda áfram að versna þegar kvöldar. Síðar í nótt, þegar kólnar aftur, munu aðstæður líklega batna og þá er rétti tíminn fyrir okkur að leggja aftur í hann.
Gísli Jónsson
Föstudagur 26. desember kl. 13:45
Ég fer núna fyrir bílunum, við tókum kerruna af bílnum mínum og nokkuð af búnaðnum sem í honum var og með þessu móti get ég ekið um 20 km/klst. Kenny bíður fyrir aftan mig, hann ætlar að gefa förunum einn til tvo klukkutíma til að harðna þannig að auðveldara verði fyrir hann að draga báðar kerrurnar eftir förunum mínum. Við fórum mjög hægt yfir á meðan við reyndum að draga kerrurnar um leið og við bjuggum til förin. Við reyndum að nota skíðin en það virkaði ekki, svo að við prófuðum að setja mína kerru aftan í kerruna hjá Kenny en þannig gæti ég búið til förin en hann fylgt á eftir með báðar kerrurnar. En það virkaði ekki heldur, jafnvel þótt að ég væri með spotta á milli bílanna. Það tók okkur um 6 klukkustundir að komast tveggja kílómetra leið. Við erum enn aðeins um 550 kílómetra frá Novo. Bílarnir sökkva nokkuð í snjóinn, framhjólin ná þó oftast a fljóta ofan á snjónum en öll þyngdin sem bílarnir bera leiða til þess að aftari hluti bílanna sekkur. Við höfum þegar tekið tvær olíutunnur og eitt af varadekkjunum af bílunum. Mér gengur ferðin vel án kerrunnar svo að ég ætla að halda áfram að búa til slóð en Kenny bíður eftir því að slóðin harðni áður en hann fylgir á eftir. Vonandi gengur þetta upp!
Gísli Jónsson
Fimmtudagur 25. desember kl. 14
Við ókum til klukkan 7 í morgun. Núna erum við að reyna að koma okkur aftur af stað en bíllinn neitar að fara í gang. Ég hef verið að vinna í honum í síðasta hálftímann en á í einhverjum vandræðum með að láta slöngurnar passa aftur á vegna þessa mikla kulda. Það er sama vandamálið með læsingarnar, þær virka ekki fullkomlega fyrsta klukkutímann eftir að lagt er af stað, þ.e. ef bíllinn er kaldur.
Gísli Jónsson
Miðvikudagur 24.desember
Við sendum bestu jólakveðjur, við erum komnir um 500 km frá Novo og færið er mjög erfitt og gripið í snjónum nánast ekkert. Bílarnir eru alltof mikið hlaðnir þeir líta út eins og jólatré, töskur og kassar út um allt á bílunum og kerrunni. Ef ekki væri fyrir að við notum stöngina á milli bílanna þá værum við sennilega stopp. Við erum nú í 3.380 metra hæð og höfum nú keyrt í samfelt 28 tíma. Dr. Ian er finnur fyrir hæðarveiki en við hinir erum þreyttir en fínir. Við ætlum að leggja okkur í smá tíma og halda svo áfram, við þurfum að finna leið til að létta bílanna, ég er með 1200 lítra aukaolíu á mínum bíl og Kenny með 1400 lítra. Ég reikna með að við losum 400 lítra eftir ca. 20km en helst þyrftum við að losa miklu meira ef þetta á að ganga eitthvað. Bílarnir hjá Hjalta og Tony eru ennþá þyngri en það góða er að við fundum áberandi fyrir því núna þegar við keyrðum upp að auðveldara var að fylgja gömlu förunum okkar þannig að vonandi verður þetta talsvert léttara fyrir þá þegar þeir koma á eftir.
Gísli Jónsson.
Þriðjudagur 23. desember
Flugvélin kom inn aftur í fyrradag með alla keppendurna, 16 talsins, og kvikmyndatökulið bæði sem að við erum að vinna með og einnig norska stráka sem eru að mynda hérna líka fyrir NFK og fullt að öðru liði kom hér inn og það er búið að vera ansi mikið að gera síðan. Við erum búnir að vera á þeytingi dag eftir dag að reyna að græja bílana, græja farangur og loksins í gær um kl. 18 lögðum við Tony loksins af stað! Dr. Deirdre er með okkur ásamt BBC kvikmyndaliðinu. Við komum til með að fylgja göngufólkinu eftir næstu daga. Fyrr í gær fóru Gísli og Kenny með púlkur fyrir keppendur áleiðis að hásléttunni, eftir ca. 15 km lentu þeir í sprungu á svæði sem þeir hafa margoft keyrt yfir og áttu ekki von á sprungum þar. Þeir losuðu sig við pulkurnar og snér við til Novo til að ná í olíu og sinn búnað en þeir mun síðan fara á undan okkur í átt að start línu. Til að minnka hættuna á hæðarveiki munu þeir keyra frekar rólega upp. Bílarnir eru rosalega hlaðnir og þungir, rekkarnir, með hörðu diskunum fyrir myndefni sem BBC kvikmyndatökuliðið kom með, gera það að verkum að menn geta engan vegin athafnað sig aftur í bílnum og það er búið að hengja og troða dóti alls staðar. Menn hafa alveg sleppt sér og mennirnir sem eru að mynda fyrir NFK og þeirra búnaður hefur í raun bæst á okkur. Annar þeirra æltar þó að ganga með hópnum upp að ETL en Gísli er með dótið hans.
Hjalti Hjaltason.
Sunnudagur 14.desember
Allir fengu að sofa út í dag, meira að segja Kenny. Veðrið er ekki sem best, vindur og skafrenningur og hagl á köflum. Við fórum að athuga með hitara fyrir tjöldin en það verður svakalega kalt þarna uppi á hásléttunni og í þessu þunna lofti. Við vorum að kanna hvort við gætum græjað einhvers konar hitun fyrir tjöldin sem við komum með frá Íslandi. Við fengum tvær gerðir lánaðar og erum að gera smá prufur á þeim. Maður getur ekki gengið út frá því að neitt virki hérna, maður verður að finna út úr þessu sjálfur! Höldum áfram að finna út úr þessu hitamáli á morgun.
Laugardagur 13. desember
Við fórum með bílana niður að tunnusvæðinu sem er hér niður við ströndina, tókum tunnurnar af með lyftara og beltum. Eftir það var okkur boðið í hádegismat á rússnesku vísindastöðinni sem reyndist vera eldgamalt mötuneyti, allt mjög týpískt rússneskt, allt í dökkri panelklæðningu, skildir á veggjum. Inni í eldhúsinu minnti þetta á eldhús úr bíómynd úr fyrra stríðinu. Þarna var okkur fjórum komið fyrir við borð en þeir sem buðu okkur í matinn sátu einhvers staðar allt annars staðar. Þarna átum við fiskisúpu úr stórum potti en þegar við vorum að verða búin þá áttuðum við okkur á að einhverjir voru að bíða eftir okkur. Þá var víst málið að það vantaði far úr rússnesku stöðinni fyrir einn af sjúklingunum sem við höfðum ekið þangað fyrir nokkrum dögum síðan. Hann vantaði far niður til Maitri sem er indversk rannsóknarstöð og það var ástæðan fyrir hádegisverðarboðinu, sem sagt bara afsökun til að fá okkur á staðinn! Maður er farinn að átta sig á því að samskiptaleiðirnar eru talsvert öðru vísi en maður á að venjast. En þetta var svo sem allt í lagi, enda sjálfsagt að hjálpa þegar menn eiga við veikindi að stríða. Maitri er aðeins nokkra kílómetra frá rússnesku stöðinni en það er ekki hægt að aka beint á milli, maður verður að fara hálfa leið upp að flugbrautinni, eftir ísnum og svo niður aftur. Þegar þangað var komið var okkur tekið opnum örmum og okkur gefið te og kaffi og meðlæti. Þeir sýndu okkur allt í krók og kima. Þeir eru allir mjög smávaxnir og einn þeirra, Assid, sýndi okkur allt í krók kima, meðal annars nýju klósettin sem að þeir eru mjög stoltir af og eru með einhverjum búnaði til að brjóta niður úrganginn en það er stórt vandamál á þessum slóðum. Við fengum líka að sjá gömlu klósettin en þau voru ekki alveg jafn glæsileg! Þarna hittum við marga vísindamenn en þarna er heilmikil starfsemi við mjög þröngan kost. Þarna eru ágætis byggingar en að öðru leyti allt frekar frumstætt. Rafmagnsvírar hanga út um allt og eru hengdir upp með nöglum út um allar vistarverurnar og vírarnir eru örgrannir eins og símasnúrur. Ef maður tók á þeim var allt sjóðandi heitt enda voru þeir með slökkvutæki út um allt, greinilega við öllu búnir. Maður skilur ekki alveg af hverju þetta er haft svona, en til dæmis hékk 100 vatta ljósapera í 025 karata vírum og vírinn var sjóðandi heitur. Vísindamennirnir voru á kafi í sínum verkefnum þarna og voru greinilega að vinna mikið starf, án þess að það væri útskýrt sérstaklega. Þeir sýndu okkur, það sem er að þeirra sögn, eina fjöltrúarlega kapellan, að minnsta kosti á Antarktíku ef ekki öllum heiminum! Þarna var hægt að stunda búddisma, hindúisma, islam, kristna trú og fleira, allt í sama herberginu. Það var mjög lágt til lofts þarna þannig að við þurftum að skríða inn. Indverjarnir gátu reyndar staðið uppréttir en við Hjalti vorum á hnjánum. Einn Indverjanna tók fram einhvers konar orgel eða harmonikku sem hann spilaði á kristilega söngva, sem hann sagði okkur stoltur að hann hefði pikkað upp úr einhverjum þáttum en hafði engar nótur til að fylgja. Þeir voru mjög gestrisnir og gaman að heimsækja þá.
Þegar við komum út úr stöðinni hafði safnast saman múgur og margmenni í kringum bílana. Það var mikið spurt út í þá, hvernig allt væri gert og hvernig hlutirnir virkuðu, hvort þeir kæmust yfir fannöldurnar, hversu lengi maður væri að aka frá flugvellinum og svo framvegis. Og allir voru mjög uppveðraðir yfir því hvað hægt væri að gera. Þeir spurðu líka um burðargetuna og það var mjög gaman að geta sagt þeim frá ferðinni sem við fórum í gær með allar olíutunnurnar. Við eigum eftir að heimsækja þá aftur og koma til þeirra meiri upplýsingum frá Arctic Trucks. Eftir þetta keyrðum við Rússana til baka og á leiðinni veltum við okkur upp úr þessu undarlega kerfi að boð í hádegisverð væri í raun ósk um sjúkraflutninga. En svona virðist þetta ganga fyrir sig hér!
Föstudagur 12. desember
Við vöknuðum snemma því ætlunin var að fara að skoða mörgæsirnar. Við lögðum af stað og gátum til að byrja með keyrt á 60 kílómetra hraða. Síðan tók við ósléttara svæði og við urðum að hægja á okkur. Svæðið er allt sundurskorið af vatni og bláís en einhverntíma hefur bráðnað þarna, en okkur er sagt að einu sinni á ári verði bráðnun hérna þó að við höfum ekkert orðið vör við það enn. Við keyrðum niður að ísröndinni þar sem Rússarnir aflesta skipin sín og við blöstu ryðgaðar tunnur og ónýtar vélar út um allt, skítugur snjór, ryðgaðir díseltankar, fúnar lagnir og fleira. Minnti mest á Múrmansk! Við höfðum svo sem búist við þessu því að við höfðum séð alls kyns drasl á leiðinni, til dæmis risastóran skriðdreka sem á var 10 þúsund lítra tunna full af olíu. Skriðdrekinn hafði bilað fyrir tveimur mánuðum og stóð bara þarna. Einnig var á leiðinni flugvél sem hafði fokið og skemmst og hafði verið reynt að flytja niður að ströndinni. Hún hafði bara komist hálfa leið.
Rússarni höfðu beðið okkur um að taka kerrurnar með okkur, það væri sniðugt að taka kannski smá olíu, svona fyrst að við værum að fara þetta. Þegar við komum niður að staðnum þar sem olíutunnurnar eru geymdar þá voru 30 tunnur settar á bílana og þegar tunnurnar voru komnar á þá vildu menn helst bara drífa sig til baka. Það var því greinilegt að þeir höfðu aðallega áhuga á olíunni en töluðu lítið um mörgæsir sem þó voru tilgangur ferðarinnar! En við sýndum að minnsta kosti fram á að bílarnir geta dregið 10 tunnur af olíu hver frá ströndinni og hingað uppeftir á einum degi, miðað við að þeir taka 40-80 tunnur í ferð sem tekur 3 daga á rússnesku skrímsli (russian monster), sem er ryðguð beltagrafa. Mjög flott að sýna fram á hvað bílarnir eiga létt með þetta.
En við gáfumst ekkert upp og tókum kerrurnar aftanúr og ákváðum að aka að indverska barriernum þar sem við vissum að leið lægi að mörgæsasvæðunum. Við fundum för eftir Indverjana og keyrðum um 20 kílómetra á tveimur tímum. Þar var sjónin allt önnur en hjá Rússunum, engar tunnur og ryðguð tæki, allt í röð og reglu. Þar sáum við tvær vinalegar mörgæsir sem komu hlaupandi til okkar þegar þær sáu hreyfingu. Önnur stoppaði stutt og hljóp öskrandi í burtu, en hin ílengdist og var hin vinalegasta. Við sáum engar keisaramörgæsir en þær eru víst mjög sjaldséðar.
Við héldum til baka og lestunin var tveir menn á bíl ásamt búnaði, auk 500 kílóa á pallinum og 2250 kílóa dráttur á hvern bíl. Þegar við vorum komin hálfa leið til baka sá ég 44 tommu dekk taka framúr á mikilli ferð og komst á því að felguboltarnir á kerrunni höfðu brotnað og dekkið yfirgefið kerruna. Við skiptum um bolta en það tók ekki nema korter eða tuttugu mínútur þar til dekkið var komið undir aftur og við komnir af stað. Þetta er að verða svolítið vesen en þetta er í annað sinn sem það losnar upp á dekki hérna, þrátt fyrir endurherslur reglulega. Höfum nettar áhyggjur af þessum en vonum að þetta setjist fyrr eða síðar og það hætti að losna upp af þessu.
Við komum til Novo kl. 00:01 og okkur langaði að hrista aðeins upp í móralnum, enda laugardagur. Við opnuðum viskí og gáfum Rússunum með okkur og fengum nokkrar vægast sagt fyndnar sögur frá kalda stríðinu og lokum þess þegar þeir voru að hitta Kanana í fyrsta sinn. Kanarnir voru að koma til þeirra upp í Vorstok stöðina uppi á hásléttunni og þeir gráklæddir frá toppi til táar teinréttir eins og hermenn. Kanarnir stigu út úr flugvélunum, höfðu frétt að þeir hefðu ekki séð konur mánuðum ef ekki árum saman, þá komu Kanarnir út með bunka af Penthouse og uppblásnar dúkkur handa þeim! Svo fylgdi líka sögunni að Kanarnir hefðu allir verið drukknir undir borðið um kvöldið og bornir út í Herkúlesinn um morguninn í Rússneskum fatnaði. Það voru margar skrautlegar lýsingar sem fylgdu.
Fimmtudagur 11. desember
Í nótt var mikill skafrenningur og hér voru allt að tveggja metra háir skaflar þegar við vöknuðum í morgun. Eini staðurinn þar sem safnast snjór virðist vera hér í búðunum, alls staðar annars staðar þá stoppar snjórinn ekkert við, fýkur bara. Mikið af bláís svæðunum er þannig að snjónum blæs af þeim og þau stækka. Það er stöðugu austanátt, bara missterk. Nú í morgun skánaði veðrið og við fórum út og prófuðum tjaldið og leist ágætlega á. Tveir af Rússunum, þeir Andrei og Andrei, komu hér í morgun og sáu að við vorum ekki með neinn botn í tjaldinu. Þeir stukku til og fundu fyrir okkur foam dýnur sem hægt er að breiða yfir og einangra allt gólfið. Þeir ætla líka að gefa okkur tommu þykkt frauðplast. Þeir ætla greinilega að hjálpa okkur á alla vegu til að láta þennan túr verða að veruleika. Við fylltum bílana af jet 1 olíu en við erum búnir að læra það að taka eingöngu eldsneyti af innsigluðum tunnum en fyrsta daginn tókum við olíu af dísel tanki sem er hér á svæðinu en það er eitthvað mjög vafasamt eldsneyti og borgar sig ekki að nota.
Veðrið er enn að batna, sólin komin hátt á loft, vindurinn að minnka og heldur að hlýna og við erum núna að líma límmiða á bílana, negla dekkin og sinna öðrum nauðsynlegum undirbúningi. Reyndar kom hér flugvél áðan með nokkra menn sem höfðu slasast þegar kviknaði í stöð sem er hér einhverja hundruðum kílómetra frá. Þegar kviknaði í stöðinni þurftu þeir að henda sér út um glugga, lærbrotnuðu og mjaðmagrindarbrotnuðu og eitthvað fleira amaði að þeim. Þetta gerðist fyrir einum og hálfum mánuði og þeir höfðu legið fyrir í stöðinni, en nú hafði einn þeirra fengið sýkingu svo að þeir voru fluttir burtu. Já, það er mikill munur á þeim og sjónvarpsmanninum sem meiddi sig eitthvað í öxlinni og þurfti að fá risa flutningavél til að flytja sig i burtu. Þessir Rússar kveinkuðu sér ekkert þrátt fyrir að hafa verið í einn og hálfan mánuð í stöðinni, allir mölbrotnir! Þeir voru þó bara fluttir hingað niður í rannsóknarstöðina þar sem læknir er staðsettur sem getur hlúð að þeim. Þeir eru að bíða eftir flugi sem fer héðan þann 19. Desember. Við keyrðum þessa menn héðan frá flugvellinum um 15 kílómetra leið niður á eyjuna þar sem rannsóknarstöðin er staðsett. Þeir voru mjög fegnir að fá svona gott far en þurfa ekki að fara í skriðdrekann! Við erum á fullu að gera ýmsum greiða hér á svæðinu og fáum þá örugglega til baka aftur! Þannig virkar þetta hér, það er greiði á móti greiða og allir reyna að hjálpast að.
Ákváðum að aka niður að ísröndinni en eftir ca tvo mánuði verður kominn sjór að þessum barrier. Þetta er skriðjökull sem er á floti en þetta er sem sagt höfnin hjá Rússunum. Við ætluðum að fara að skoða mörgæsir sem okkur var sagt að yrðu þarna í hundraðatali. Settum kerrurnar aftan í 3 bíla, tókum tvo af nýju bílunum til að prófa þá, skrúfuðum öll dekkin með 17mm tréskrúfum sem við notum til að fá grip á ísnum. Þessi dagur fór sem sagt í undirbúning fyrir skoðunarferðina.
Miðvikudagur 10.12.
Við vöknuðum kl. 8. Kenny vaknaði fyrstur og fór á fætur en vindhraðinn hér í Novo er 20 metrar á sekúndu og hitastigið mínus 6 gráður. Seinni tveir bílarnir komu í gær svo að það var nóg að gera við að koma fyrir talsstöðvum og GPS tækjum. Það er skafrenningur og bílarnir eru að fyllast að snjó meðan við reyndum að koma fyrir loftnetum og rafmagni. Við kláruðum allt inni í bílunum en geymum neglingu og merkingu þangað til á morgun. Vonandi verður betra veður, ekkert hægt að vinna úti við í þessu veðri. Um fimmleytið fórum við allir í sánu sem var mjög vel þegið eftir allan barninginn dagana á undan. Aftur bauð Vladimir upp á pönnsur og vodka! Þetta einkennir svæðið hér, allir eru svo jákvæðir og hér er gott að vera. Allir af vilja gerðir til að hjálpa okkur, þetta er alveg einstakt fólk. Þetta var fyrsti rólegi dagurinn okkar sem var mjög vel þegið. Við hittum Olek sem er stöðvarstjóri hér, hann hefur verið staðsettur hér á Antarctica síðustu 20 árin, þetta er 45 ára gamall maður svo að hann hefur eytt starfsæfinni hér. Hann þekkir svæðið svakalega vel og sýndi okkur ýmislegt varðandi möguleg framtíðarplön hér. Andrei er á fullu að skipuleggja næsta ár og vill skoða mögulegar leiðir hér. Hann hefur til dæmis stungið uppá að við förum og skoðum mörgæsalendur hér niðri við sjó, um 100 km í burtu. Við ætlum að skoða hvort að við getum ekið þessa leið næstu daga. Þetta er á svipuðum slóðum og þeir taka olíubirgðir að landi. Það eru miklar birgðir, um 2000 olíutunnur, og það er jafnvel hugmynd að við reynum að taka eins mikið að olíutunnum og við getum í þessari ferð. Flutningurinn hingað uppeftir er vægast sagt stórkostlegur, við höfum séð farartækin sem notuð eru í þetta og þetta eru í raun „pre-historical“ farartæki, frá sovét tímanum, í herlitum og í mjög lélegu ástandi. Þeir halda þessu saman og gangandi með ótrúlegri þrautseigju. Í síðustu ferð náðu þeir í 40 tunnur og ferðin fram og til baka tók þá 3 daga. Olek tók þátt í trukkalest sem fór til að bjarga þyrluflugmönnum sem höfðu lent í vandræðum við klett sem stendur 1000 metra upp úr ísneum og er mjög vinsæll klettur til að klifra í. Þeir hafa mikinn áhuga á að búa til jeppaleið þarna inneftir til að geta þjónustað fólk sem vill fara að þessum kletti. Núna hafa 3 eða 4 hópar verið þarna innfrá og þeim er flogið inneftir. Flugvélarnar eru í vandræðum þarna og þetta eru mjög áhættusamar ferðir. Bílarnir gætu því komið að mjög góðum notum þarna. Þeir gætu í sjálfu sér unnið næstum öll störf á bílum hér, í staðinn fyrir að nota þessar eldgömlu græjur sem þeir eru með. Það væri miklu heppilegra í alla staði að nota bílana. Þeir þurfa líka mikið að laga útlitið, mikið af tunnum og búnaði dreift út um allt. Verða að laga þetta til að gera túristavænna. Andrei er á sínu fyrsta ári hér og ætlar að vera áfram. Honum er mikið í mun að koma þessum hlutum í lag. Þeir stefna greinilega á meiri túrista bisniss hér og möguleikar fyrir bíla eru miklir. Hins vegar þarf að leggja leiðir, svipað og gert hefur verið á íslenska hálendinu. Þarf að setja niður GPS trökk og það er mikil vinna framundan í því.
Þriðjudagur 9.12.
Þetta er dagurinn sem að við komum til Novo kl. 9 um morguninn eftir að hafa keyrt samfellt í 22 tíma. Þá fréttum við að stóra flutningavélin væri á leiðinni til að sækja einhverja sjónvarpsstjörnu sem er með einhvers konar ævintýraþætt. Hann hafði eitthvað meitt sig og þurfti að fara heim til sín. Stóra flutningavélin var send eftir honum og þeir ákváðu að skella bílunum sem eftir voru í Cape Town í vélina þar sem þeim fannst asnalegt að fljúga með hana tóma. Við höfðum þó áhyggjur af því að það var ekki búið að setja kvikmyndatökubúnað eða nokkurn skapaðan hlut í bílana og við vitum svo sem ekkert hvernig það fer. Við erum þó ánægðir með að fá bílana svona fljótt, höfum tækifæri til að setja talstöðvarnar í og annað sem gera þarf við þá.
Mikil þreyta í mönnum þegar við komum niður til Novo og við öll fjögur liðum út af eitt af öðru í gámnum okkar. Við erum með gám sem er 8x4 metrar og bara ágætt að vera þar, hlýtt og fínt. Allir steinrotuðust og við rétt rumskuðum við að rússneska flutningavélin tók „low pass“ hér yfir svæðið með agalegum skruðningum.
Mánudagur 8. 12
Við erum staddir í 3332 metra hæð sem virkar á mann svipað og rúmlega 4000 metrar annars staðar í heiminum. Ástæðan er sú að loftþrýstingur er almennt lægri hér. Við vöknuðum kl. 8 til að koma öllu í gang. Heilsan hefur skánað hjá öllum tjaldbúum og hitastigið er mínus 25 og gjóla. Þegar við vorum búnir að borða morgunmat ákváðum við að skilja allt eldsneyti eftir á þessum stað, alls 12 tunnur, og snúa til baka. Klukkan var orðin 11:30 þegar við komumst af stað og búið var að taka allar tunnurnar af bílnum. Það er mikil og erfið vinna í þessari hæð að ná tunnunum af, maður tekur á því smá stund en þarf svo að setjast niður og jafna sig. Það er sama sagan hjá öllum, allir fundu fyrir þunna loftinu. Eldsneytisbirgðirnar eru í ca 400 kílómetra fjarlægð frá Novo, sem er ca 1/3 af leiðinni frá Novo að Start line. Þegar við lögðum af stað aftur komumst við að því að förin höfðu algerlega fyllst af snjó þessa 12 tíma sem við höfðum stoppað. Þau höfðu ekkert harðnað í botninn eins og við vorum að vona og því munaði mjög litlu hvort maður keyrði í förunum eða ekki. Heyrst hafði að förin myndu harðna og endast lengi en svo virðist ekki verða. Vegna þessa verðum við að yfirfara alla eldsneytisútreikningana fyrir bakaleiðina. Á bakaleiðinni gekk ferðin mun hraðar, það munar um að losna við 2400 kíló af olíu, auk þess sem við höfðum notað talsverða olíu á leiðinni, vorum aðeins með 280 lítra af olíu á tönkunum þegar við yfirgáfum endastöðina. Við fórum 200 kílómetra niður að ETL á 9 tímum og þegar þangað var komið ákváðum við að nota tímann og halda áfram niður að sprungusvæðinu, þrátt fyrir að komið væri fram á kvöld. Það gekk mjög vel enda hægt að aka þann kafla frekar greitt, eða á 50-60 kílómetra hraða miðað við að við gátum aðeins ekið á 20-25 kílómetra hraða fyrstu 200 kílómetrana. Þegar við komum niður að sprungusvæðinu sem við höfum fundið á leiðinni uppeftir stakk sólin sér einmitt niður í gegnum skýin og við sáum vel til. Við ákváðum því að halda áfram en velja aðra leið. Við tókum stóran hring í kringum þetta svæði og ætluðum inn í förin okkar aftur hinum megin við svæðið. Við komumst að því að þar voru líka sprungur svo að við enduðum með að snúa til baka í gömlu förin okkar og þar reyndum við að fara vestan við svæðið og fyrir smá hól sem var þarna. En það reyndist ekkert betra heldur! Það endaði með því að Kenny labbaði á undan og stakk með bambusstöng í hvert einasta fótspor yfir allt þetta svæði sem að við höfðum komist að var viðsjárvert. Við komumst til baka áfallalaust og rákumst ekki á neinar sprungur. Það tók okkur 7 tíma að þræða fyrir þetta svæði og klukkan var orðin 6 að morgni. Við áttum ennþá eftir um 100 km niður til Novo, sem er svipað langt og þvert yfir Vatnajökul! Það voru allir mjög fegnir þegar þarna var komið, veðrið var flott og skyggnið mjög gott. Hörðum á fuglana (mávar) sem koma og skoða okkur þegar við stoppum. Mjög flottar jarðmyndanir í þessum fjöllum sem standa upp í gegnum jökulinn. Náðum mikið af flottum og góðum myndum af þessu stórkostlega útsýni.
Við ákváðum að halda áfram. Sáum að verra veður var að koma inn. Lentum í kafaldsbyl og skafrenningi, með 0-10 m skyggni. Allir orðnir mjög þreyttir og svefninn farinn að sækja að. Meira að segja Kenny sofnaði í bílnum á fullri ferð, en venjulega sést aldrei þreyta á þessum manni, eins og sást best í Segulpólsleiðangrinum í fyrra. Við keyrðum á 40-50 í blindu og komum hingað inn til Novo um 9 leytið. Við furðu allra starfsmannanna, sem urðu allir mjög hissa þegar við birtumst út úr bylnum. Það var skýjað og þeir sáu okkur birtast út úr bylnum á fullri ferð og fannst mikið til koma enda ekki vanir að menn séu að ferðast í svona veðri. Andrei varð svo mikið um að hann óskaði okkur til hamingju með handabandi og fannst þetta mikið afrek.
Sunnudagur 7.12
Við vöknuðum kl. 6 og leið ekki nógu vel. Var með mikinn hausverk og ógleði. Áttaði mig á að hæðin var farin að hafa mikil áhrif á okkur. Ég gerði ekki ráð fyrir að við myndum lenda í þessu en við höfðum farið frekar hratt upp og Dr. Deirdre læknirinn okkar hafði fulla stjórn á aðstæðum og vissi nákvæmlega hvað var að gerast. Við fórum strax af stað og færið var ekki mjög gott. Fannöldurnar eru að stækka og sumar eru meira en metri á hæð. Hraðinn er kominn niður í 15-20 km á klukkustund og vélarnar í bílunum eru verulega máttlausar vegna kuldans. Í enda dagsins enduðum við með því að þurfa að keyra í fjórða gír í sjálfskiptingunni til að fá skiptinguna til að virka nokkuð eðlilega. Hjalti varð slappari og slappari þegar leið á daginn en ég náði að sofa svolítið meðan að Kenny keyrði því hann virtist ekki finna mikið fyrir hæðinni. Deirdre fann hins vegar aðeins fyrir þessu. Við erum samt í ágætis málum. Við endum með því að setja báðar kerrurnar aftan í Hjalta og þá var hann kominn með 14 tunnur í einn bílinn en ég og Kenny ruddum leiðina. Þegar færið þyngdist enn meira enduðum við með því að setja kaðal úr bílnum sem ruddi í aftari bílinn til að hjálpa honum því að hann sökk í förunum og hafði hvorki grip né afl til að draga kerrurnar. Þetta gekk ágætlega og við héldum áfram okkar 15 km. Hraða á klukkustund. Hitastigið er komið í mínus 24 gráður og gola frá austri. Það er alltaf vindur úr austri hér. Við erum að keyra þvert á allar fannöldurnar sem eru hér. Snjórinn var mjúkur fyrir utan fannöldurnar sem eru harðar og bílarnir verulega máttlausir. Við þurfum að finna lausn á þessu aflmáli í bílunum.
Við enduðum í 7405 austur 1109 400 kílómetra frá Novo í 3300 kílómetra hæð.
Laugardagur 6.12.
Fórum af stað frá þessum búðum okkar eftir að hafa eldað okkur morgunverð og tekið saman tjöldin. Og yfirfarið bílana. Héldum áfram upp á ETL (End of training land) þar sem við höfðum komið áður. Eftir það notuðum við leið sem ég hafði strikað inn á kortin eftir Google loftmyndum og kortinu og það reyndist ágætlega. Við þræddum á milli ofan í lægðum, sem er einmitt staðurinn sem maður vill vera á því uppi á hæðunum er meiri hætta á sprungum. Þetta gekk alveg vandræðalaust og náðum að halda 20-25 metra hraða á klukkustund. Fannöldurnar eru að hækka og farnar að kasta bílunum og farangri verulega til. Ákveðið var að tjalda 20-25 km fra ETL og fá okkur mat. Allt þetta tjaldstúss tekur ótrúlegan tíma og þegar við stoppum kl. 19 þá erum við komnir í háttinn svona um miðnætti. Það þarf að hita vatn, tjalda og koma sér fyrir. Þarna er maður farinn að finna fyrir þunna loftinu en í kuldanum þá hamast maður ósjálfrátt til að halda á sér hita og safna hita fyrir nóttina.
Þessar búðir eru í Suður 7300 100, Austur 1047 720, í 3091 metra hæð.
Föstudagur 5.12.
Farið var af stað í aðal olíuferðina upp á hásléttuna. Bílarnir voru hlaðnir með 8 tunnumá hvorn bíl, samtals 16 tunnur. Við vorum með 3 álkassa af varahlutum ásamt verkfærum. Bílarnir voru fylltir af olíu í Novo. Við komumst af stað um 11 leytið, á tveimur bílum og tveimur kerrum. Það gekk mjög vel fyrstu 100 kílómetrana en þó þurftum við að endurraða tunnunum öðru hvoru því tunnurnar hristust og þá losnaði um strappana. Þegar við komum upp í gegnum skarðið, lágt fjall sem að við höfum labbað uppá, þá brotnaði undan kerrunni hjá mér, það opnaðist sprunga. Við fundum leið framhjá henni fyrir Hjalta en kerran hans stakkst aðeins í sprungu en við náðum að draga hana upp. Við ákváðum að á heimleiðinni myndum við finna aðra leið framhjá. Við komumst í gegnum þetta svæði og kl. 19 þá tjölduðum við og í mínus 20 gráðum og golu. Bílarnir voru að nota 60-70 lítra á hundraðið. Við erum 147 kílómetra frá Novo. Við fórum í að hita vatn. Við Hjalti fengum stærra tjaldið sem við fengum lánað í Novo. Öll tjöldin sem við ætluðum að taka með okkur urðu eftir í London ásamt öðrum búnaði þannig að Cintamani fatnaðurinn sem við fengum með okkur hefur algjörlega bjargað okkur ásamt okkar eigin búnaði sem við tókum með. Við höfum engan búnað nema svefnpokann fengið frá Tony. Tjaldið sem við fengum lánað í Novo myndum við flokka sem þokkalegt sumartjald. Kenny og Deirdre sváfu í litlu Verslunarmannahelgartjaldi, svo tjaldi sem maður myndi næstum því skilja eftir í lok helgarinnar! Við erum ekki ánægð með þessi tjöld og frekar kalt! Engin aðstaða til að elda innandyra og það verður ansi kalt í mínus 20 gráðum! Þetta tekk reyndar allt vel og okkur var þokkalega hlýtt.
Staðsetningin okkar er Suður 7154, Austur 1101, í 2072 metra hæð.
Fimmtudagur 4.12.
Við vöknuðum kl. 7:30 og fengum morgunmat í messatjaldinu og eyddum morgninum í viðhald við að hjólastilla bílinn hjá mér, hann hafði smollið til á hjólastilliboltunum. Svo fórum við yfir bílana, hertum alla bolta, mældum olíu á vél og svo framvegis. Það hafði brotnað sían fyrir aukatankinn hjá Hjalta, við settum nýja síu í það, skiptum um felguboltana sem höfðu brotnað (skiptum um alla sex), tókum stífuna úr til að athuga hvort hann fjaðraði betur og það reyndist vera. Þannig að við eigum sennilega eftir að taka þessar stífur úr fleiri bílum, sennilega er þetta óþarft. Það er mikill barningur á bílunum hér.
Í hádeginu sótti ég tvo rússneska vísindamenn niður í Oazis. Þeir voru að fara upp á Vorstok sem er rússnesk stöð sem er uppi á miðri hásléttunni. Þeir voru mjög fegnir að fá að sitja í 15 mínútur í bíl þessa leið, sem er þrisvar sinnum styttri tími en í skriðdrekanum. Og þeir gátu horft á útsýnið og hlustað á tónlist í stað þess að húka í skriðdreka í steinolíubrælu og 100 desibila hávaða. Við fengum olíudælu til að dæla úr tunnunum lánaða hjá Rússunum. Andrei reddaði þessu öll og eins og alltaf er mjög gott að leita hjálpar hér, það eru allir af vilja gerðir til að gera hvað sem er. Menn eru mjög hrifnir af bílunum og sjá mikil tækifæri varðandi flutning í kringum svæðið og við erum búnir að sjá að við gætum notað venjulegan 38“ bíl hér í kringum fjöllin og niður að ströndinni. Hér er hart færi og vindbarið og óslétt. Hægt að fara hér um allt á 38“ bíl.
Einhverjir Tævanir sem eru að kafa eftir botnsýnum hér 100 kílómetra í burtu vildu endilega að við kæmum við hjá þeim, en við höfum ekki tíma til að standa í því. Við finnum mikinn áhuga hérna. Hér er allt flutt á Basler flugvélum sem eru gamlar DC3 vélar frá því í stríðinu sem búið er að setja í nýja mótora. Í sjálfu sér mjög góðar vélar en þær kosta 10 þúsund dollara á klukkutímann! Þær geta bara flogið þegar veðrið er alveg fullkomið en um leið og eitthvað er að skyggni þá þurfa þær að stoppa. Flugmennirnir bíða hér dögum og vikum saman eftir að geta flutt fólk og farangur. Hér er mínus 6 gráður og frekar hvasst.
Miðvikudagur 3.12
Vöknuðum kl. 12 eftir vel þeginn svefn en túrinn daginn áður hafði verið frekar langur og strembinn. Við unnum í að koma kerrunum á réttan kjöl en þær voru ennþá allar saman í búnti, koma hjólunum undir. Andrei, sem hefur verið okkur mikil hjálp og reddað öllu fyrir okkur, kom og bauð okkur í sauna niður í Oazis. Við urðum verulega hissa þegar við fréttum að þeir væru með sauna þarna og við vorum reknir niðureftir í sauna þar sem var agalegur hiti og Andrei lamdi okkur fram og til baka með birki sem er víst rússnesk hefð. Við fengum sérstaka meðhöndlun hjá honum, en þetta átti víst að vera mjög hollt og gott allt saman! Á eftir fórum við og hittum mann sem sér um þennan kamp, Vladimir, hann var búinn að baka pönnsur og hella vodka í staup. Þarna borðuðum við ferskt grænmeti og saltaða tómata. Mjög gaman að kynnast þessu og Vladimir reif upp harmonikku og spilaði fyrir okkur og svo spilaði hann líka á 7 strengja gítar á eftir. Hann og Andrei sungu og spiluðu. Það var mikil upplifunar að sjá hvað það var skemmtilegur kúltúr hérna, maður fær eiginlega sömu tilfinningu og á fjöllunum heima – það vilja allir hjálpa og ég hef ekki hitt einn einasta leiðinlegan mann hérna, það eru allir að gera sitt besta til að hafa gaman hérna og gera þetta sem auðveldast. Það eru auðvitað mikill snjór hérna og erfiðar aðstæður en andinn er ofsalega góður hérna.
Þriðjudagur 2.12.
Vöknuðum kl. 7, lestuðum bílinn af mat og tjöldum fyrir 7 daga. Þar voru svefnpokar, verkfæri og svo framvegis. Tókum 800 lítra af olíu, alls fjórar tunnur fyrir þessa tvo bíla. Við settum 580 lítra á bílana og lögðum af stað í þessa eins dags ferð kl. 11:15. Færið reyndist mjög gott þó á köflum væru eins og hálfs metra háar snjóöldur. Hraðinn var 20-30 en annars staðar 40-60. Eftir smá tíma losnaði upp úr felguboltum á bílnum hjá mér, tveir boltar brotnuðu en við náðum að herða upp á því aftur og gátum haldið áfram. Mikið var spáð í leiðaval en við fylgdum að hluta flugvélarútum, leið sem flugvélar höfðu fundið með því að fljúga yfir og meta hvar væri minnst af sprungum. Við lentum samt í sprungum, ekki mjög stórum – hálfs meters breiðum eða svo og við gátum auðveldlega krækt framhjá þeim. Við ákváðum að fara lengra en áætlað var þar sem bæði veður og færð var góð. Við enduðum uppi á ETL (End of training lack) en þar munu keppendurnir verða sóttir af flugvél. Þetta tók okkur 9 og hálfan tíma um 200 kílómetrar og þarna skildum við eftir allar fjórar olíutunnurnar því að við vorum með næga olíu í tönkunum til að koma okkur til baka. Við snérum við, fórum til baka og fundum nokkrar sprungur á öðrum stað sem að bíllinn sökk 50-60 cm í en gátum keyrt upp úr því án þess að draga. Á þessu svæði vorum við með bílana tvo bundna saman af öryggisástæðum þannig að ef að eitthvað myndi gefa sig er líklegra að bíllinn hangi í hinum bílnum. Við vorum með 40 metra kaðal á milli þeirra. Síðan var keyrt í einum rykk til Novo aftur og vorum komin þangað kl. 3:30 um nóttina.
Þennan dag keyrðum við 384 kílómetra og notuðum 100 lítra á leiðinni upp (50 lítra á hundraðið) en 60 lítra á leiðinni til baka (30 á hundraðið). Uppi á ETL var mínus 22 gráður og bíllinn sökk 0-5 sentimetra í ísinn með tvær tunnur á bíl og þrír í bíl.
Mánudagur 1.12.
Við lentum í Novo 3:40 að staðartíma en hér er Greenwich meantime sem er sami tími og heima á Íslandi. Við fórum í prufutúr, sáum að það var mikill ís hér, svokallaður Blue Ice. Við settum því venjulegar stjörnuskrúfur í dekkin en þetta voru einu skrúfurnar sem við gátum fengið og þær virka bara ágætlega. Við fórum með Viktor, Andrei og yfir tæknimanninn á svæðinu og þeir sýndu okkur leiðina niður til White Desert sem er túrista kampur hér niður frá en við erum staðsettir uppi á flugvelli, í 500 metra hæð. White Desert er 400 metrum neðar en svo er Novo eyjan og Oazis sem er hús sem er mjög gott að vera í. Við gistum í upphituðu tjaldi þá sem fer mjög vel um okkur.
Við prófuðum að fara upp bröttustu ísbrekkuna sem þeir höfðu einhvern tíman notað sem leið. Þetta gekk mjög vel, við gátum keyrt á 45-55 km hraða upp brekkuna, en þetta var mjög hált og skrúfurnar sem við settum í dekkin björguðu málinu.
Við fórum aftur upp á flugvöll, drukkum meira kaffi, fórum niður í Oazis og keyrðum á malarslóðum sem þar eru. Breiðir malarslóðar með skriðdrekaförum en þetta er sennilega í fyrsta skipti sem bílar eru keyrðir á þessum malarslóðum.
Hér er alltaf matur kl. 19 í messatjaldi. Rússneskur kokkur sem býr til alls kyns súpur og dótarí. Það eru 15 kílómetrar frá flugvellinum og niður í Oazis. Við getum keyrt á 50-80 km hraða þannig að það tekur okkur korter að fara á milli. Þeir hafa vanist því að fara í skriðdreka frá sovéttímanum á milli og það hefur tekið þa´45-60 mínútur. Það er því mikill lúxus fyrir þá að fá að fara með okkur þarna á milli.
Við fórum 12 kílómetra rannsóknarferð upp í 805 metra hæð, áleiðist inn að ETL. Emil, Viktor og Andrei voru með okkur.
Sunnudagur 30. nóvember
Notuðum daginn í Cape town til að undirbúa brottförina á Suðurskautið. Klukkan 20:30 komum við út á flugvöll og klukkan 23:30 fórum við í loftið og flugum í 6 tíma til Novo.